بسم الله الرّحمن الرّحيم ؛ و صلّى الله على سيّدنا و نبيّنا محمّد و آله الطّاهرين . و لعنة الله على أعدائهم أجمعين من الآن إلى قيام يوم الدّين . لا حول و لا قوّة إلّا بالله العلّىّ العظيم . قال الله الحكيم فى كتابه الكريم : وَ إِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ . ( ششمين آيه ، از سورهء نمل : بيست و هفتمين سوره ، از قرآن كريم . ) ( و حقّا و حقيقتا بر تو آيات قرآن ، از جانب خداوند حكيم و عليم ، القاء مىشود ! ) حضرت آية الله علّامهء طباطبائى قدّس الله نفسه در تفسير فرموده‌اند : قرأن اسم است براى كتاب إلهى به اعتبار آنكه خوانده مىشود ، و قرائت مىگردد . و معناى تلقيه مصدر با معناى تلقين نزديك است . و نكره آوردن حكيم و عليم براى تعظيم است . و تصريح به آنكه اين قرآن ، از نزد خداوند متعال است ؛ براى آنست كه : حجّت براى رسالت باشد ؛ و نيز براى تأييد معارفى كه گذشت ؛ و براى صحّت داستانهاى أنبياء عليهم السّلام كه بعدا بيان مىكند . و اختصاص دادن نزول را از ناحيهء اين دو اسم گرامى ( حكيم و عليم ) براى آنست كه بفهماند : قرآن از منبع و سرچشمه حكمت فرودآمده است . و بنابراين هيچ قدرت علمى و شكننده‌اى نمىتواند آن را نقض كند و بشكند ؛ و هيچ